Salonda, yüz yüze
23–25 Nisan 2027
Anadolu Üniversitesi Öğrenci MerkeziEskişehir
UDEMKO 2027 10. Uluslararası Katılımlı Ulusal Disiplinlerarası Erken Çocuklukta Müdahale Kongresi
Eşitlik, kapsayıcılık ve ailelerin güçlendirilmesi
Next-Generation Early Childhood Intervention: Equity, Inclusion, and Family Empowerment
23–25 Nisan 2027 Anadolu Üniversitesi Öğrenci Merkezi Eskişehir
Kongreye katılımınız burada başlıyor. Hesabınızı oluşturun, katılım türünüzü seçin ve kaydınızı yönetin.
Kayıt adımlarını inceleKatılım biçiminizi kayıt sırasında seçersiniz; bildirinizi yüz yüze ya da kayıtlı videoyla sunabilirsiniz.
23–25 Nisan 2027
Anadolu Üniversitesi Öğrenci MerkeziEskişehir
Birlikte daha fazlası
Bilgiyi deneyimle, araştırmayı uygulamayla buluşturuyoruz. Erken çocuklukta müdahalenin geleceğini; uzmanlar, eğitimciler, araştırmacılar ve ailelerle birlikte konuşuyoruz.
Erken çocuklukta müdahalenin geleceğini birlikte şekillendirmek için buluşuyoruz.
Değerli meslektaşlarımız, araştırmacılar ve aileler,
Sizleri 10. Uluslararası Katılımlı Ulusal Disiplinlerarası Erken Çocuklukta Müdahale Kongresi (UDEMKO 2027) kapsamında bir araya gelmeye davet etmekten mutluluk duyuyoruz.
Kongremiz 23–25 Nisan 2027 tarihleri arasında Anadolu Üniversitesi Öğrenci Merkezi adresinde, “Yeni Nesil Erken Çocuklukta Müdahale: Eşitlik, Kapsayıcılık ve Ailelerin Güçlendirilmesi” teması etrafında gerçekleşecek.
Akademisyenleri, uygulamacıları, eğitimcileri, öğrencileri ve aileleri; bilgiyi paylaşmaya, farklı disiplinlerin deneyimlerinden öğrenmeye ve çocuklar için daha kapsayıcı bir gelecek tasarlamaya davet ediyoruz.
Bilimsel oturumlar, davetli konuşmalar, sözlü ve poster bildiriler, çalıştaylar ve kurslarla araştırma ile uygulama arasında köprü kurmayı amaçlıyoruz. Online bildiri sunumu seçeneğiyle kongreye gelemeyen katılımcıların da bilimsel paylaşıma katkı sunmasını önemsiyoruz.
Her çocuğun potansiyeline ulaşabildiği, ailelerin sürecin güçlü bir parçası olduğu bir gelecek için sizleri aramızda görmekten mutluluk duyacağız.
Bilimsel bilgiyi günlük yaşama taşıyan,
çocuğu ve aileyi merkeze alan bir kongre.
Gelişimi farklı olan veya gelişimsel risk taşıyan küçük çocuklar ve ailelerine yönelik erken müdahale hizmetleri; tek bir disiplinle sınırlı olmadan ele alınır.
Erken çocuklukta müdahale alanında çalışan uzmanlar, öğretmenler, akademisyenler, araştırmacılar, aileler, öğrenciler, kamu çalışanları ve konuya ilgi duyan herkes.
Kongrenin arkasındaki bilimsel
ve organizasyonel iş birliği.
BİLİM KURULU; kongre panelistlerinden (konuşmacılarından) oluşmaktadır. Paneller (Konuşmacılar) güncellendikçe Bilim Kurulu'da güncellenmektedir.
Gün ve saatleriyle bilimsel program
yakında yayımlanacak.
Prof. Dr. Hasan GÜRGÜRModeratör
Dr. Öğr. Üyesi Hilal ATLAR YILDIRIM
Dr. Hülya Ceren TUTUK
Dr. Tezcan ÇAVUŞOĞLU
Dr. Öğr. Üyesi Çiğdem UYSAL
Erken çocukluk dönemi; işitsel algı, dil edinimi ve sosyal-iletişim becerilerinin inşasında nöroplastisitenin en yüksek olduğu kritik bir evredir. İşitme kaybı olan çocuklara yönelik erken müdahale uygulamaları, geleneksel klinik ve çocuk merkezli modellerden aile odaklı, rutin temelli ve ekolojik yaklaşımlara doğru evrilmektedir. Ancak uygulamada; tanı anından okul öncesi eğitime uzanan süreçte ailelerin gerçek bilgi gereksinimleri, babaların sürece etkin katılımı ve bireysel destek seanslarından doğal sınıf ortamlarına geçiş basamakları sıklıkla göz ardı edilmektedir. Bu panel; işitme kaybı olan çocukların erken müdahale yolculuğunda "gözden kaçan fırsatları" merkeze alarak dinleme, dil ve iletişim becerilerinin desteklenmesinde kanıta dayalı, güçlendirici ve çok boyutlu bir bakış açısı sunmayı amaçlamaktadır. Beş farklı oturumdan oluşan panelde; tanı anındaki ebeveyn gereksinimlerinden başlayarak koçluk stratejileri, babaların rolü, ortamsal geçişlerin yönetimi ve kapsayıcı erken çocukluk sınıflarındaki uyarlamalar kuramsal temeller ve uygulama örnekleriyle tartışılacaktır.
Bir çocuğun okuma yolculuğu ne zaman başlar? Bazı çocuklar okumayı kolaylıkla öğrenirken diğerleri neden güçlük yaşar? Sözcükleri doğru okumak, akıcı okumak ve okuduğunu anlamak arasında nasıl bir ilişki vardır?
Bu soruların yanıtları, okuma gelişimini anlamak ve çocukların bu süreçte karşılaştıkları güçlükleri açıklamak açısından önemli ipuçları sunmaktadır. Çünkü okuma, temelleri erken çocukluk döneminde atılan; dil ve erken okuryazarlık becerilerinden sözcük çözümlemeye, okuma akıcılığından okuduğunu anlamaya uzanan çok boyutlu bir gelişimsel süreçtir. Bu sürecin ve çocuklar arasındaki bireysel farklılıkların anlaşılması, okuma güçlüklerinin erken belirlenmesi ve etkili öğretim uygulamalarının geliştirilmesi açısından önem taşımaktadır.
Bu panelde, erken okuryazarlıktan okumanın farklı bileşenlerine uzanan on yılı aşkın bilimsel araştırma birikimi, kuramsal temelleri, araştırma bulguları ve eğitim uygulamalarına yansımalarıyla ele alınacaktır. İlk bölümde, Basit Okuma Kuramı ve bütüncül dil yaklaşımları çerçevesinde erken okuryazarlık ve dil becerileri ile sözcük çözümleme, akıcı okuma ve okuduğunu anlama arasındaki ilişkiler tartışılacak; Türkçenin saydam ortografik yapısının okuma gelişimi açısından taşıdığı özellikler değerlendirilecektir.
Panelin ikinci bölümünde, Erken Okuryazarlık Testi'nin (EROT) geliştirilmesiyle başlayan değerlendirme çalışmalarından hareketle, erken okuryazarlıktan sözcük çözümleme, okuma akıcılığı ve okuduğunu anlamaya uzanan süreçte yürütülen araştırmaların bulguları paylaşılacaktır. Bu kapsamda, erken okuryazarlık becerilerinin sonraki okuma performanslarıyla ilişkileri, okuma gelişimini etkileyen değişkenler, farklı okuma performanslarının altında yatan dilsel ve bilişsel süreçler ile okuma güçlüklerinin ortaya çıkış biçimleri araştırma bulguları ışığında değerlendirilecektir.
Son bölümde ise bilimsel bulguların eğitim uygulamalarına nasıl yansıtılabileceği üzerinde durulacaktır. On yılı aşkın araştırma birikiminden hareketle, "Çocukların okumayı öğrenme, akıcı okuma ve okuduğunu anlama süreçleri hakkında bugün ne biliyoruz ve bu bilgilerle onların öğrenme yolculuğunu nasıl daha etkili destekleyebiliriz?” sorusuna yanıt aranacaktır. Bu doğrultuda akademisyenler için yeni araştırma sorularına, öğretmenler ve öğretmen adayları için değerlendirme ve öğretim süreçlerine, aileler için ise çocuklarının dil ve okuma gelişimini desteklemeye yönelik çıkarımlara yer verilecektir.
Prof. Dr. Sezgin VURANModeratör
Doç. Dr. Zehra ATBAŞI
Doç. Dr. Kemal AFACAN
Dr. Öğr. Üyesi Meral MELEKOĞLU
Olumlu Davranışsal Müdahaleler ve Destek Yaklaşımı (ODD), çocukların yaşam kalitesini artırmayı, problem davranışları önlemeyi ve azaltmayı amaçlayan; kanıt temelli bir yaklaşımdır. Okulların, ailelerin ve toplumun bilgi ve becerilerini geliştirmeyi; öğretme ve öğrenme ortamlarını destekleyici biçimde düzenlemeyi hedefler. ODD, her kurum ve kültür için tek tip bir müfredat sunmaz. Uygulamalar, çocukların ve bulundukları çevrenin gereksinimleri doğrultusunda planlanır. Birinci düzeyde tüm çocuklara yönelik evrensel destekler, ikinci düzeyde ek desteğe ihtiyaç duyan çocuklara küçük grup uygulamaları, üçüncü düzeyde ise yoğun ve bireyselleştirilmiş davranış destekleri sunulur.
Bu panelde üç konuşmacı, ODD’nin Türkiye’de okul öncesi eğitim ortamlarında uygulanması ve sürdürülebilir bir sisteme dönüştürülmesi konusunu farklı boyutlarıyla ele alacaktır. İlk konuşmacı, ülkemizde ODD kapsamında yürütülen araştırma, tez ve bilimsel proje çalışmalarını değerlendirecek; okul ve kurumlarda edinilen deneyimlerin paylaşılması, etkili uygulamaların görünür kılınması ve farklı okul öncesi kurumlarına uyarlanarak “yaygınlaştırılması” üzerinde duracaktır. Uygulama örneklerine yer verecektir. Ayrıca üç düzeyli destek sisteminin okul öncesi çocukların gelişimsel özelliklerine göre nasıl düzenlenebileceğini tartışacaktır.
İkinci konuşmacı, ODD’nin önleyici ve destekleyici yaklaşımının ve Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli’nin çocuk merkezli, bütüncül ve değer odaklı yaklaşımına dayalı okul öncesi program ortak noktalarını ele alacaktır. Olumlu davranışların ve prososyal becerilerin açıkça öğretilmesi; okul ve sınıf davranışsal beklentilerinin tutarlı biçimde belirlenmesi ve öğretilmesi; sosyal-duygusal öğrenme, öz düzenleme ve akran ilişkilerinin günlük etkinliklere dâhil edilmesi üzerinde durulacaktır. Bu kapsamda ODD’nin “uygulanabilirliği” bağlamında, ODD’nin standart bir müfredat olmadığı, program hedeflerini destekleyen ve yerel gereksinimlere göre uyarlanabilen bir sistem sunduğu vurgulanacaktır.
Üçüncü konuşmacı, veriye dayalı karar alma, aile katılımı ve okul-aile işbirliğinin “sürdürülebilir” ODD uygulamalarının temel bileşenleri olarak ele alacaktır. Ailelerle düzenli bilgi paylaşımı, ortak hedeflerin belirlenmesi ve ev ile okulda kullanılan desteklerin tutarlı hâle getirilmesi tartışılacaktır. Panelin genelinde, uygulamaların etkililiğini izlemek ve destekleri gerektiğinde uyarlamak için gözlem, çocukların gelişimsel ilerlemesi ve aile geri bildirimlerinden yararlanarak veri temelli karar alma konusuna odaklanılacaktır. Panel sonunda, Türkiye’de okul öncesi kurumlarında ODD uygulamalarının yaygınlaştırılmasının ve sürdürülebilirliğinin desteklenmesi için öneriler sunulması amaçlanmaktadır.
Mahremiyet becerilerinin edindirilmesinde en büyük sorumluluk ilk olarak ebeveynler ve bakım verenlere, ikinci olarak ise öğretmenlere düşmektedir. Çünkü mahremiyet eğitimine erken çocukluk döneminde öncelikle anne, baba ya da onların yerine geçen bakım verenler tarafından evde verilmeye başlanmalı, sonrasında ise çocuk kreşe ya da okula başladığında öğretmenleri tarafından tutarlı olarak sürdürülmelidir. Dolayısıyla mahremiyet becerilerinin çocuklara uygun ve doğru şekilde öğretilebilmesi için öncelikle ebeveynler, bakım verenler ve öğretmenler tarafından bilinmesi, doğru rol model olunması ve tutarlı şekilde uygulanarak sürdürülmesi gerekmektedir.
Cinsel gelişimlerine paralel olarak öğretilmesi gereken mahremiyet becerilerinin çocuklara zamanında öğretilmemesi ya da yanlış rol model olunması nedeniyle, özel gereksinimli çocuklar toplum tarafından kabul edilmeyen uygunsuz davranışlar sergileyebilmekte, dışlanabilmekte ve istismara açık hale gelebilmektedirler. Örneğin, özel gereksinimli çocuklar uygun bir ortam olup olmadığına bakmaksızın soyunma, çıplak kalmak isteme ya da mastürbasyon yapma gibi mahremiyet becerilerine aykırı olan; kapalı olan kapıları çalmadan açıp içeriye girme, kapı açıkken tuvalet ya da banyo yapma ve toplum içinde özel bölgelerine dokunma gibi mahremiyet kurallarına aykırı olan ve toplum içinde cinsel davranışlardan söz etme gibi uygun olmayan davranışlarda bulunabilmektedirler (Stokes & Kaur, 2005). Bu nedenle mahremiyet eğitiminde son derece önemli olan “Gizlilik, Örtülülük, Dokunulmazlık” ile ifade edilen üç temel mahremiyet kuralı ve bu üç mahremiyet kuralı çerçevesinde çocuğun geçtiği gelişim dönemlerine göre gecikmeden vaktinde öğretilmesi gereken mahremiyet becerileri özel gereksinimli çocuklara edindirilmeli ve sürekli değerlendirmeler yapılarak gerekiyorsa telafi edici öğretim oturumları düzenlenmelidir.
Özel gereksinimli çocuklara erken çocukluk döneminde; vücudun özel bölgeleri, iyi-kötü dokunuş, beden dokunulmazlığı, mahrem alanlar, çamaşırların çıkartılabileceği yerler, zamana ve mekâna göre uygun giyinme, güven çemberi, izin alma-izin verme, kişisel alanını koruma, kandırılmayla başa çıkma, izinsiz fiziksel teması reddetme (hayır deme, uzaklaşma ve rapor etme) ve reddi kabul gibi beceri ve kavramların öğretilmesi büyük bir önem taşımaktadır. Çünkü çocukların yaşları büyüdükçe kendilerine uygulanan programların etkilerinin azaldığı ve çocukların programlardan daha az yarar sağladıkları ifade edilmektedir (Davis & Gidycz, 2000). Bu nedenle özel gereksinimli bireylerin mahremiyet eğitimi içerikleri hazırlanırken öncelikle normal gelişimsel özelliklerinin belirlenerek bir önceki gelişimsel evrenin edinimlerine sahip olup olmadıklarının kontrol edilmesi, sonrasında ise içinde bulundukları gelişimsel evrenin kazanımlarının öğretiminin planlanması gerekmektedir.
Ancak özel gereksinimli çocukların mahremiyet eğitimi açısından psiko-cinsel gelişim evreleri göz önünde bulundurularak hangi mahremiyet becerilerinin ne zaman öğretilmesi gerektiğine karar verilmeli ve sürekli değerlendirmeler yoluyla gerektiğinde telafi edici öğretim oturumları düzenlenmelidir. Çünkü cinsiyete özgü rollerin ve edinilmesi gereken mahremiyet becerilerinin kazanılmasında çocukların geçirdikleri psiko-cinsel gelişim evrelerinin etkisi bulunmaktadır. Buna göre;
• Oral Dönem (0-18 Ay): Bebeğin birincil gereksinimlerinin zamanında karşılanması, kişilik gelişiminin başlangıcını oluşturan “güvenli bağlanma” ve “güvenli ayrılma” edinimleri açısından önemlidir. Oral dönemde güvenli bağlanma ve ayrılma ile mahremiyet becerilerinin kazanılabilmesi amacıyla bebeklerin temel ihtiyaçlarının aynı kişiler tarafından yeterince ve geciktirilmeden karşılanması büyük önem taşımaktadır.
• Anal Dönem (18-36 Ay): Çocuk çişini ve kakasını kontrol ederek bir bağlamda da olsa ebeveynine ya da bakım verenine olan bağımlılığını sona erdirmektedir. Bu nedenle anal dönemde “Tuvalet Eğitimi” çok kıymetlidir.
• Fallik Dönem (36-60 Ay): Bedenlerini tanıma ve kontrol altına alma girişimlerinin devam ettiği fallik dönemde çocukların sıklıkla cinsel organlarıyla oynadıkları gözlemlenebilmektedir. Çocuklar cinsel bölgelerinin uyarılmasından heyecan duymakta ve cinselliğe karşı aşırı ilgili davranışlar sergilemektedir. Çocukların mastürbasyona ilişkin davranışları bu dönemde rahatlıkla gözlemlenebilmektedir. Çocukların bu dönemdeki cinsel eylemleri ise yetişkin olduklarındaki cinsel yaşamlarının öncüsüdür (Freud, 2006; Geçtan, 1995; Öztürk, 1995),
• Gizil (Latent) Dönem (6-10 Yaş): Bu dönem çocuğun önceki dönemlerde edindiği tüm davranış, beceri ve kuralların pekiştirildiği ve ilk üç dönemin tüm kurallarının çocuk tarafından okul çağında uygulanarak kalıcılık kazandığı dönemdir. Dolayısıyla, eğer pekiştirme evresi olarak doğru şekilde değerlendirilirse, bu dönem çocuğun önceki evrelere ilişkin kazanımlarının desteklenmesi ve varsa eksiklerinin telafi edilebilmesi için uygun bir dönemdir.
• Genital Dönem (11-18 Yaş): Ruhsal, bedensel ve cinsel değişikliklerin belirgin şekilde görüldüğü genital dönem; hızlı büyüme, cinsel dürtülerdeki artış, benlik olgusunun tam olarak gelişmemesi ve ebeveynlere ya da bakım verenlere halen bağımlılığın sürmesi gibi nedenlerden dolayı çatışma ve karmaşaların yaşandığı bir dönemdir (Öztürk, 1990). Bu dönemde çocuktan kişisel mahremiyetine ilişkin edinmiş olduğu tüm kural, davranış ve becerileri uygulaması beklenmektedir.
Dijital Mahremiyet ve Çevrim içi İstismar
Bugün erken çocukluk dönemindeki çocuklar bugün dijital çağa doğmuş, dijital çağda büyümüş olan çocuklardır. İnternetin sınırsız ve sürekli yenilenen içeriği, sosyal medyanın çocuklar üzerindeki popülerleşme isteğinde artış etkisi özgürlük ve mahremiyet sınırlarının göz ardı edilmesine neden olmuştur. Genel olarak dijital mahremiyet kişilerin dijital ortamlarda, nasıl davranacağı, nelerin kimlerle paylaşılıp, nelerin paylaşılmayacağı durumunu ifade eder. Gerçek hayattaki mahremiyetin dijital ortamdaki karşılığıdır. 2024 sosyal medya raporuna göre Türkiye’nin %85’i sosyal medya kullanmakta, 12 yaş altı kullanıcıların da yaklaşık %55’i sosyal medya kullanmaktadır (We Are Social, 2024). Araştırmalara göre gelişim yetersizliği olan bireylerin %67’si sosyal medyayı kullanmaktadır. Bu bağlamda en sık kullandıkları sosyal medya platformları Instagram, TikTok, Facebook ve Twitter’dır (White ve Forrester-Jones, 2020).
Gelişim yetersizliği olan çocukların sosyal medyayı aktif kullanması beraberinde çevrim içi istismar, siber zorbalık, akran zorbalığı, duygusal istismar gibi bir dizi sorunu getirmektedir. “Tween” kavramı sosyal medya platformlarında kız çocuklarının yetişkinleştirilmiş, metalaştırılmış paylaşımlarının dolaşılma açık hale getirilmesi, küçük çocukların yetişkin pozlarda paylaşılması için kullanılmaktadır. Sosyal medyada “Tween” etiketiyle paylaşılan görseller tacize açık hedef oluşturmaktadır. Dijital ortamlardaki bir diğer kavram ise sharenting’dir. “Sharing” ve “parenting” ya da “share” ve “parenting” kelimelerinden türetilen "sharenting” kavramı ebeveynin çocuğun bilgisi, fotoğrafını, özel anlarını çevrim içi olarak çok sık paylaşması olarak tanımlanmaktadır (Urban Dictionary, 2012). Steinberg’in sharenting kavramı ebeveynlerin aile ortamı dışında çocukları hakkında paylaşım yapmaları şeklindeyken, kavramın Türkçesi “paylaşan ana-babalık” olarak ifade edilmiştir (UNICEF, 2024). Ebeveynlerin çocukların rızası olmadan çocukları sosyal medyada paylaşmaları dijital mahremiyet ihlaline sebep olabilmektedir. Bu paylaşımlar istismarcılar için fırsat oluşturmaktadır.
Alanyazında “child grooming, online grooming, cyber-grooming” olarak geçen çevrim içi istismar cinsel istismarın dijital ortamdaki karşılığıdır. Çevrim içi istismarda saldırgan kendini çocuk gibi tanıtarak, çocuğun güvenini kazanıp istismar etmeye başlamaktadır. Çevrim içi istismarın en tehlikeli yanı görünmez oluşu ve örtük diyaloglarla gerçekleşmesidir (White ve Forrester-Jones, 2020). Çevrim içi istismardan korunmak için çocuğun güvenli sosyal medya kullanımını ve yabancı etkileşimlerden korunmayı öğretmenin yanı sıra ebeveynlerin internet güvenlik paketleri ve yapay zeka teknolojileriyle geliştirilen örtük dili tanıyacak doğal dil yazılımları kullanması önerilmektedir.
Yaşamın ilk yılı, merkezi sinir sisteminin hızlı gelişimi ve yüksek nöroplastisite kapasitesi nedeniyle erken müdahale açısından kritik bir dönemdir. Bu dönemde sunulan gelişimsel destek, bebeğin motor, duyusal, bilişsel ve sosyal-duygusal gelişiminin yanı sıra ebeveyn–bebek etkileşimini de şekillendirmektedir. Güncel erken müdahale anlayışı, yalnızca uzman tarafından yürütülen terapötik uygulamalardan, ebeveynlerin aktif katılımını temel alan, doğal öğrenme ortamlarında gerçekleştirilen ve günlük yaşam rutinleriyle bütünleştirilen yaklaşımlara doğru gelişmektedir. Homeostaz–Zenginleştirme–Plastisite (HEP®), COPing with and CAring for Infants with Special Needs (COPCA) ve Duyusal-Motor Fonksiyonlarla Etkileşim Temelli Gelişimsel Müdahale Programı (DUMFET), ebeveyn merkezli erken müdahalenin farklı kuramsal ve uygulamalı boyutlarını temsil eden modeller arasında yer almaktadır.
HEP® yaklaşımı, homeostazın desteklenmesi, çevresel zenginleştirme ve deneyime bağlı nöroplastisite ilkelerini bütünleştiren, aile merkezli bir erken müdahale modelidir. Bebeğin fizyolojik ve duygusal düzenlenmesi, aktif keşfi, duyusal-motor deneyimleri ve günlük yaşama katılımı, ebeveyn koçluğu ve bireyselleştirilmiş çevresel düzenlemeler aracılığıyla desteklenmektedir. Prematüre bebeklerde gerçekleştirilen uygulanabilirlik ve randomize kontrollü çalışmalar, yaklaşımın motor gelişim ve bazı duyusal işlev alanlarında olumlu sonuçlar sağlayabileceğini göstermiştir. Telerehabilitasyon uygulamalarına ilişkin araştırmalar ise gelişimsel kazanımların yanı sıra ev ortamındaki katılım ve ebeveynlerin psikolojik iyilik hâli açısından umut verici bulgular sunmaktadır.
COPCA yaklaşımı, aile merkezli bakım ve Nöronal Grup Seçilimi Kuramı temelinde geliştirilen, ebeveynlerin karar verme ve problem çözme becerilerini güçlendirmeyi hedefleyen bir erken müdahale modelidir. Yönlendirici olmayan, çözüm odaklı ve performansa dayalı koçluk stratejileri aracılığıyla ebeveynlerin bebeklerinin davranışlarını gözlemlemeleri, gelişimsel fırsatları tanımaları ve günlük yaşamda kendi stratejilerini oluşturmaları desteklenmektedir. Araştırmalar, COPCA kapsamında uygulanan ebeveyn koçluğunun ailelerin güçlenmesi, öz yeterliği ve bebeklerin işlevsel gelişimi açısından önemini ortaya koymaktadır.
DUMFET, yaşamın ilk 12 ayında gelişimsel yetersizliği veya gelişimsel riski bulunan bebeklere yönelik, ebeveyn–bebek etkileşimi ve duyusal-motor işlevleri temel alan yapılandırılmış bir müdahale programıdır. Program, duyusal düzenleme, duyusal tepkisellik, beden farkındalığı, motor planlama ve işlevsel gelişim alanlarını ebeveyn tarafından gerçekleştirilen etkileşim temelli etkinliklerle desteklemeyi amaçlamaktadır. Altı bebek ve aileleriyle yürütülen uygulanabilirlik çalışmasında yüksek uygulama sadakati, katılımcı devamlılığı ve ebeveyn memnuniyeti bildirilmiştir. Duyusal-motor işlevlerde gözlenen ön değişimler, programın daha geniş örneklemlerde değerlendirilmesine yönelik araştırmalara temel oluşturmaktadır.
Bu üç yaklaşım, kuramsal temelleri ve müdahale stratejileri bakımından farklılaşmakla birlikte ebeveyn katılımı, doğal öğrenme ortamları, bireyselleştirme ve bebeğin aktif deneyimleri üzerinde birleşmektedir. Mevcut bilimsel kanıtlar, yaşamın ilk yılında erken müdahalenin yalnızca bebeğe yönelik terapötik uygulamalarla sınırlandırılmaması; ebeveyn–bebek etkileşimini, ailelerin güçlendirilmesini ve gelişimsel fırsatların günlük yaşam içerisinde sürdürülebilir hâle getirilmesini kapsaması gerektiğini desteklemektedir. Bu yaklaşımların bütüncül olarak değerlendirilmesi, ebeveyn merkezli erken müdahale uygulamalarının geliştirilmesine ve farklı gelişimsel risk gruplarının gereksinimlerine uygun müdahale stratejilerinin oluşturulmasına katkı sağlayabilir.
Dr. Fzt. Aymen BALIKÇIModeratör
Uzm. Fzt. Gamze Çağla SIRMA
Uzm. Fzt. İzgi Miray DEMİRBAĞ
Uzm. Fzt. İlkan MURSAL
Uzm. Fzt. Tuğçe ALTIOK
Uzm. Fzt. Ayşe GÜVEN
Erken bebeklik dönemi, merkezi sinir sisteminin yüksek nöroplastisite kapasitesine sahip olduğu ve çevresel deneyimlerin nörogelişimsel süreçleri önemli ölçüde şekillendirdiği kritik bir gelişimsel dönemdir. Bu dönemde uygulanan erken müdahalelerin yalnızca motor becerilere değil, duyusal, bilişsel, sosyal-duygusal ve fonksiyonel gelişime bütüncül bir perspektifle odaklanması önem taşımaktadır. Homeostaz–Zenginleştirme–Plastisite (HEP®) yaklaşımı, çevresel zenginleştirme ve deneyime bağlı nöroplastisite ilkeleri doğrultusunda geliştirilen, aile merkezli ve bireyselleştirilmiş bir erken müdahale modelidir. Yaklaşım, fizyolojik ve duygusal düzenleme, anlamlı duyusal-motor deneyimler, aktif keşif, çevresel fırsatlar ve ebeveyn koçluğunu bütünleştirerek bebeğin gelişimsel potansiyelini desteklemeyi hedeflemektedir.
HEP® yaklaşımının kuramsal çerçevesi, Dinamik Sistemler Kuramı, Ekolojik Algı Kuramı, Nöronal Grup Seçilimi Kuramı ve kişi–çevre–aktivite etkileşimi gibi gelişimsel modellerle ilişkilidir. Müdahale sürecinde homeostazın desteklenmesi, fiziksel ve duygusal güvenliğin sağlanması, zenginleştirilmiş duyusal deneyimlerin oluşturulması, çevresel çeşitlilik, yenilik, uygun düzeyde zorluk, motivasyon, sosyal etkileşim ve aktif keşif temel bileşenler olarak ele alınmaktadır. Bu ilkeler doğrultusunda gelişimsel fırsatların günlük yaşam rutinlerine yerleştirilmesi ve ebeveynlerin müdahale sürecinde aktif rol üstlenmesi amaçlanmaktadır.
HEP® yaklaşımına ilişkin klinik kanıtlar, farklı nörogelişimsel risk gruplarında giderek genişlemektedir. Prematüre bebeklerde gerçekleştirilen uygulanabilirlik ve randomize kontrollü çalışmalar, yaklaşımın motor gelişim, duyusal işlevler, hareket motivasyonu ve bireyselleştirilmiş fonksiyonel hedefler üzerinde olumlu sonuçlar sağlayabileceğini göstermektedir. Geleneksel müdahalelerle karşılaştırmalı araştırmalarda özellikle ince motor, kaba motor ve toplam motor performans ile bazı duyusal işlev alanlarında HEP® lehine anlamlı farklılıklar bildirilmiştir. Telerehabilitasyon yoluyla uygulanan HEP® müdahaleleri ise motor gelişim ve günlük yaşama katılımın yanı sıra ebeveynlerin psikolojik iyilik hâli açısından da olumlu bulgular ortaya koymaktadır.
Down sendromlu bebeklerde gerçekleştirilen pilot randomize kontrollü çalışma, HEP® yaklaşımının uygulanabilirliğini desteklemekte ve ince motor gelişim, toplam motor performans ve adaptif motor işlevler açısından umut verici sonuçlar sunmaktadır. Serebral palsi tanısı veya yüksek riski bulunan bebeklerde gerçekleştirilen klinik uygulamalar ve ön çalışmalar ise yaklaşımın duyusal-motor gelişim, fonksiyonel beceriler, öz düzenleme ve aile katılımını destekleme potansiyeline işaret etmektedir.
HEP® yaklaşımının nörobiyolojik boyutu, erken müdahalenin deneyime bağlı nöroplastisite üzerindeki olası etkilerinin anlaşılması açısından önem taşımaktadır. Bu kapsamda kraniyal ultrasonografi bulguları ve idrar kaynaklı beyin türevli nörotrofik faktör (BDNF) düzeyleri gibi göstergeler, nörogelişimsel süreçlerin ve müdahaleyle ilişkili olası nörobiyolojik değişimlerin değerlendirilmesinde araştırılabilecek parametreler arasında yer almaktadır. Bununla birlikte, bu göstergelerin HEP® müdahalesine özgü değişimlerle ilişkisini ortaya koyacak ileri araştırmalara ihtiyaç bulunmaktadır.
Mevcut bilimsel kanıtlar, HEP® yaklaşımının farklı nörogelişimsel risk gruplarında uygulanabilir, aile merkezli ve gelişimsel açıdan umut verici bir erken müdahale modeli olduğunu desteklemektedir. Klinik bulguların nörobiyolojik göstergelerle bütünleştirilmesi, yaklaşımın olası etki mekanizmalarının anlaşılmasına ve erken müdahalede bireyselleştirilmiş, çevresel zenginleştirme temelli uygulamaların geliştirilmesine katkı sağlayabilir.
Erken çocukluk dönemi, bireyin gelişimsel yörüngesinin biçimlendiği ve sonraki yıllardaki eğitsel, sosyal ve yaşamsal sonuçlar üzerinde belirleyici etkisi bulunan bir dönemdir. Bu dönemde sunulan hizmetlerin etkililiği, çocuğu ve ailesini yalnızca belirli bir andaki ölçümler üzerinden değil, güçlü yönleri, ilgileri, gereksinimleri, bağlamı ve zaman içindeki değişimiyle birlikte tanımaya bağlıdır. Bu bakış, veriyi tanılamaya indirgeyen dar bir çerçevenin ötesine geçerek bireyi çok boyutlu ve süreklilik içinde anlamayı hedefleyen bir yaklaşımı gerektirmektedir.
Ancak uygulamada veri çoğunlukla kurumlar ve disiplinler arasında parçalı kalmakta, doğum öncesinden başlayan süreç ilerleyen yıllarla anlamlı biçimde ilişkilendirilememektedir. Bu panel, doğum öncesinden itibaren biriken çok katmanlı verinin tüm bireyleri tanımayı sağlayan zengin bir altyapı içinde yönetilmesinin gerekliliğini ve bunun gerektirdiği çabayı ele almaktadır.
Dr. Nilüfer Altun, hizmetlerin planlanmasında veriye dayalı karar vermenin önemini ve bireyi tanıyan verinin planlama süreçlerine nasıl katkı sağlayabileceğini tartışacaktır. Dr. Betül Yılmaz Atman, erken dönemin ilerleyen yıllar için taşıdığı önemi ve erken müdahalenin birey, aile ve toplum açısından sağlayacağı yararları araştırma bulguları ışığında değerlendirecektir. Dr. Necdet Karasu, doğum öncesinde başlayan süreçle birikmeye başlayan verinin teknolojik altyapıyla birleştirilmesinin, durum temelli karar almayı, gelecek planlamasını ve hizmetin sürdürümünü nasıl etkileyebileceğini ele alacaktır.
Özel eğitim alanında görev yapan öğretim üyelerinin birlikte yürüteceği bu oturumun, bireyi merkeze alan ve disiplinlerarası iş birliğini güçlendiren bir veri altyapısı vizyonuna katkı sunması amaçlanmaktadır.
Saat ve salonlar bilimsel programla
birlikte yayımlanacak.
Kongrelerin bilimsel birikimi:
bildiri özetleri ve tam metinler.
Kongrede bir araya gelin veya çalışmanızı online sunun. Bildirinizi katılımcı panelinden gönderin, hakem değerlendirmesini aynı yerden takip edin.
Bildirinizi gönderirken bu konulardan birini seçersiniz.
Katılım türünüzü seçin, hesabınızı oluşturun.
Kayıt, bildiri ve belgelerinizi tek panelden takip edin.
Katılımcı bilgilerinizi ve kayıt kategorinizi belirleyin. Kayıt sırasında dekont istenmez.
Panelinizdeki Ödeme sayfasında kayıt ücretiniz, hesap bilgileri ve ödeme kodunuz yer alır.
Havale açıklamasına ödeme kodunuzu ve ad soyadınızı yazın. Ödemeden sonra dekontu Ödeme sayfasından yükleyin.
Dekontun yüklenmesi onay anlamına gelmez. Kontrol sonrasında sonuç e-postayla bildirilir ve Ödeme sayfasında görünür.
| Katılımcı | Erken kayıt1 Mart 2027 dahil | Normal kayıt22 Nisan 2027 dahil | Geç kayıt23 Nisan 2027 itibarıyla |
|---|---|---|---|
| Eğitimci, Uzman | 4.000 TL | 5.000 TL | 6.000 TL |
| Aile, Lisansüstü Öğrencileri | 3.000 TL | 4.000 TL | 5.000 TL |
| Lisans Öğrencileri | 2.000 TL | 3.000 TL | 4.000 TL |
Ücretlere KDV dahildir. Geçerli dönem vurgulanmıştır; tutar kayıt sırasında panelinizde hesaplanır.
UDEMKO 2027 konaklama organizasyonu yapmaz; otel rezervasyonu ve ödemesi doğrudan otelle yapılır.
Kayıt, ödemenin tamamının alınması ve düzenleme komitesince doğrulanmasının ardından kesinleşir. Onay bilgisi katılımcıya e-posta ile iletilir. Kayıt ve ödeme durumu katılımcı panelindeki Ödeme sayfasından takip edilir.
Kongre ücreti yalnız Türk lirası olarak, banka havalesi / EFT ile alınır; kartla ödeme alınmaz. Havale açıklamasına katılımcı panelinizdeki ödeme kodunu ve adınızı soyadınızı yazınız. Kayıt sırasında dekont istenmez; ödemeyi yaptıktan sonra dekontu katılımcı panelinizdeki Ödeme sayfasından yüklersiniz. Havale / EFT masrafları gönderene aittir.
Kongre kayıt ücretine KDV, dijital katılım sertifikası ve elektronik kongre materyalleri dahildir. Yüz yüze ve online katılımda kayıt ücreti aynıdır.
Sözlü ve poster bildiriler gizli hakem değerlendirmesine alınır. Kabul edilen ve kongrede sunulan çalışmaların yazarları, ilgili koşulları sağlamaları halinde katılım ve bildiri sunum belgesi alır. Tam metinlerin elektronik kongre kitabında yer alması, yayın değerlendirme sürecinin başarıyla tamamlanmasına bağlıdır.
Kongre konaklama organizasyonu yapmaz. Katılımcılar otel seçimini, rezervasyonunu ve ödemesini doğrudan ilgili tesisle gerçekleştirir. Konaklama bedeli kongre kayıt ücretine dahil değildir.
En geç 1 Nisan 2027 tarihinde (bu gün dahil) yazılı olarak bildirilen iptallerde kayıt ücretinin tamamı iade edilir. Bu tarihten sonra yapılan iptallerde iade yapılmaz. Tüm iptal talepleri yazılı olarak [email protected] adresine iletilir.
Katılamamanız durumunda kaydınızı aynı sözlü veya poster bildirinin bir başka yazarına devredebilirsiniz. Devir talepleri en geç 7 Nisan 2027 tarihinde yazılı olarak iletilir.
Sertifika, kayıt işlemlerini tamamlayan ve kongre oturumlarına katılan kişiler adına düzenlenir. Belgedeki isim kayıt bilgileriyle aynı olmalıdır; bu nedenle ad ve soyadınızı kontrol ederek kaydolunuz.
Düzenleme komitesi, iptal halinde katılımcıların seyahat, konaklama ve diğer kişisel masraflarından sorumlu değildir.
Konaklamanız için
inceleyebileceğiniz oteller.
UDEMKO 2027 konaklama organizasyonu yapmamaktadır. Katılımcılar konaklamalarını kendileri planlar ve rezervasyonlarını doğrudan seçtikleri otelle gerçekleştirir.
Bu liste yalnızca öneri niteliğindedir. Güncel fiyat, müsaitlik, ulaşım ve iptal koşullarını rezervasyon öncesinde otelle teyit ediniz.
01
02
03
04
05
06
07
08
09
Porsuk’tan Odunpazarı’na, şehirden Anadolu Üniversitesi’nin kampüsüne. Kongre günlerinize yeni rotalar ve anılar ekleyin.
Şehrin ritmine Porsuk kıyısında kısa bir mola verin.
Fotoğraf: Raicem / Wikimedia Commons
CC0 1.0 · Web için boyutlandırıldı
Kongre için buluşacağımız Anadolu Üniversitesi’nin Yunus Emre Kampüsü.
Fotoğraf: Merhabaviki / Wikimedia Commons
CC0 1.0 · Web için boyutlandırıldı
Anadolu Üniversitesi’nde bilgiyle, araştırmayla ve kampüs yaşamıyla iç içe.
Fotoğraf: Merhabaviki / Wikimedia Commons
CC0 1.0 · Web için boyutlandırıldı
Tarihi sokaklar ve cumbalı evler arasında Eskişehir’in başka bir yüzü.
Fotoğraf: Canercangul / Wikimedia Commons
CC BY-SA 4.0 · Web için boyutlandırıldı
Bilim, kültür ve yeşil alanlar arasında şehri keşfetmeye devam edin.
Fotoğraf: Nedim Ardoğa / Wikimedia Commons
CC BY-SA 4.0 · Web için boyutlandırıldı
Kentin içinden geçen Porsuk çevresinde yürüyüş yapın; su kıyısındaki şehir hayatına küçük bir mola verin.
Cumbalı evleri, kıvrımlı sokakları ve Atlıhan’ın el sanatlarıyla Eskişehir’in tarihi dokusunu keşfedin.
Bilim, kültür ve park alanlarıyla şehri ailenizle keşfetmek için programınızda yer açın.
Bilgi paylaşımı, karşılaşmalar ve ortak anılar.
Geçmiş UDEMKO buluşmalarından fotoğraflar.
Görseller geçmiş UDEMKO kongrelerine aittir.
UDEMKO 2027’ye katkı sunan kurumlar.
İş birliği ve sponsorluk hakkında bizimle iletişime geçin.
Kayıt, bildiri, konaklama ve iş birliği
sorularınız için bize yazın.
Anadolu Üniversitesi Öğrenci Merkezi
Eskişehir
23–25 Nisan 2027